معروف است که دو آموزگار شیفته و شیدای ادبیات در کالیفرنیا به کمک تعدادی از شاگردان خود سعی کرده اند بخش مربوط به جریان ذهن بنجی شخصیت عقل باخته خشم و هیاهو فالکنر را درهم بریزد و از نو آن را به شیوه ای سنتی بسازند. آن ها برای زمینه کار نقشه ای ریختند .بدین ترتیب که اجزای روایت به ترتیب الفبا و شماره مشخص تسلسل منظم زمانی منظم ساختند و پس از آن به این نتیجه رسیدند که بخش معماگونه و اسرار آمیز بنجی آگاهانه وبر طبق نقشه ای دقیق ساخته شده است .روش آنها کم و بیش به طریق یکساعت ساز وقتی که تمام اجزای ساعتی را روی میزکارش می ریزد و سپس آن اجزا را به یکدیگر سوار می کند آموزگاران کالیفرنیایی خالی از روشن بینی نبوده است و من گمان میکنم که این روشن بینی در تشخیص آگاهانه بودن صناعت فالکنر است اما نه براساس طریق مکانیکی یک ساعت ساز زیرا یک ذهن فلج شده را با اجزا و چرخ دنده های یک ساعت نمی توان شبیه دانست .
غرض فالکنر گیج کردن خواننده نبوده است و نمی خواسته از خشم و هیاهو یک معمای اسرار آمیز بپردازد بلکه بر ان بوده است که وقایع دنیای داستانش همانگونه عرضه شود که برای قهرمان علیلش رخ می دهند.
اشتباه آموزگاران کالیفرنیایی در این بوده است که فراموش کرده اند سروکارشان با ذهن یک فرد انسانی است آن هم ذهن آدمی که نیروی عقلی او در سه سالگی متوقف شده است .آنها باید درمی یافتند که هرگونه تلاش برای نظم بخشیدن به توده آشفته ای از لحظه های بی مرز تجربه انسانی با تفکیک کردن خاطره هایی که با دریافت های حسی انسان در هم تنیده شده اند کاری است ناممکن و عبث.
عده ای بر این اعتقاد هستند که سینما در نمایش واقعیت توان بیشتری دارد زیرا همزمانی صدا وتصویر و سرعت تداوم نماها و تمرکز بر جزییات به سهولت صورت می گیرد . همچنین تغییر زاویه دید دوربین قدرت انعطاف و تحرک سینما را افزایش می دهد به طوری که در یک چشم به هم زدن می توانیم تصویر شگرفی ببینیم .اما در عین حال باید متوجه این تفاوت بود که تصویر واقعیت صوری است و کلمات به عنوان ابزار داستان احساس اند. در تصویر ما با واقعیت معین با لحظه ای در زمان سروکار داریم . اما درارتباط با کلمات احساس و تخیل خواننده آزدتر است .
به عبارت دیگر می توان گفت که ما در تصویر از عینیت به ذهنیت می رسیم اما نسبت به کلمات این رابطه برعکس است..
در تصویر بیننده کیفیت احساسی را که بیان شده است تجربه می کند گرچه ممکن است دقیقا همان احساسی نباشد که به هنرمند هنگام خلق اثر هنری دست داده است.
